Rozdział 6

" Twój los, staje się częścią mojego losu." 

 Po wyjściu Pauli długo siedziałam zastanawiając się dlaczego ona pomyślała, że się zakochałam. Przecież to było niemożliwe. Jakub bardzo mi się podobał i tylko tyle. A po za tym byłam z Krystianem. Dobrze się z nim dogadywałam, aczkolwiek lepiej rozmawiało mi się z Jakubem. O Boże o czym ja myślę. Chyba mnie pogięło. Zaczęłam cicho płakać. Byłam już tym wszystkimi zmęczona. problemy w domu, w szkole, a na dodatek to. Daniel wiecznie krzyczy i wszystkim rozkazuje. Czasami boję się poruszyć, bo będzie wrzeszczał. I jeszcze zrobi coś mi albo mamie. A już nie daj Boże Kacprowi. Boję się o siebie i o moją rodzinę. Nierozumieniem tego, co się dzieje. Przecież, to jest nasz dom, nie jego. Więc dlaczego mama nie wyrzuci go za drzwi. Tak by było najlepiej dla nas wszystkich. Jedyne z czego się cieszę to z tego, że mam wspaniałych przyjaciół no i brata. Kacper jest dla mnie kimś niesamowicie ważnym. Opiekuje się mną i przytula kiedy płaczę. Jest zawsze ze mną , mimo że często odtrącam. Chociaż przecież tego nie chcę... 

Wstałam po cichu i wzięłam laptopa. Usiadłam na łóżku i oparłam się plecami o ścianę. Oczy wciąż miałam mokre od łez. Nadstawiłam uszy, żęby upewnić się, że Daniel nie chodzi. W domu panowała cisz. To lubiłam. ^^

   Zalogowałam się na facebook' a . Miałam wiadomość od Kuby. Pytał czy się spotkamy. Przez chwilę się wachałam, ale później odpisałam, że tak. 

Byłam zadowolona. Zobaczyłam na stronę główną i zerknęłam kto z moich znajomych jest dostępny. Była Paula, napisałam do niej. Nasza rozmowa.:

Ja: Hejo. Nie śpisz jeszcze.? 

Paula: Nie. Jakoś nie mogę zasnąć -.-' A Ty czemu nieśpisz.? 

Ja: Ja też nie mogę zasnąć.^^

Paula: Myślisz o Kubie. 

Ja: Daj spokój. Jestem z Krystianem. I niech tak zostanie. Kuba to tylko kolega. 

Paula: Ok. Już dobrze. Niedenerwuj się tak. Nichciałam Cię urazić. Przepraszam.  

Ja: Nie, to ja przepraszam. Przegięłam. A jeśli chodzi o Kubę... to... umówiłam się z nim. 

Paula: To super, gratuluję.;) Bardzooo się cieszę.:) 

Ja: Ja też. :D Ale powiedz lepiej co z tym Marcelem.

Paula: No co ma być. nieznam go. Podoba mi się. ale na wstępie zaznaczam, że nie jestem w nim zakochana. On mi się TYLKO podoba.! 

Ja: Tak, wiem. Mówiłaś. Ale wisz co.? 

Paula: Co.? 

Ja: To jest dziwne. Po raz pierwszy widzę Cię taką. 

Paula: jaką.? 

Ja: Nie wiem, za bardzo jak to ująć, ale jesteś inna niż zwykle. Masz takie radosne oczy. Aż miło się patrzy.:3

Paula: Możesz widzieć takie oczy częściej.:P 

Ja: Jak niby.? 

Paula: Wystarczy, że spojrzysz w lustro po swojej rozmowie z Jakubem.;D

Ja: zabiję Cię.!!

Paula: (niedostępna)